Klasik Türk şiiri, edebî türler açısından oldukça zengin bir yapıya sahip olup, bu türler arasında na‘tler özel bir yere sahiptir. Hemen her divan sahibi şairin, en az bir na‘t kaleme aldığı görülmekte; hatta Yahya Nazîm (18. yy.) gibi bazı şairler, yalnızca na‘tlerden oluşan divanlar tertip etme çabasına girişmiştir. Na‘tler, şairler için dinî duyguların ve Hz. Peygamber’e duyulan sevgi, bağlılık ve hayranlığın estetik bir form ve üslup içinde ifadesine imkân tanımıştır. Bu bağlamda, dinî referanslara dayanan bir varlık idrakinin inşa ettiği medeniyetin mensubu olan Divan şairleri, tevhid ve münacattan sonra üçüncü sırada muhakkak bir na‘t yazmayı gelenek hâline getirmişlerdir. Zamanla bu gelenek, edebî anlayış içinde bir zorunluluk olarak kabul edilmiş; tevhid, münacât ve na‘t içermeyen divanlar eksik kabul edilmiştir.
Na‘t geleneği, şairler için hem kolaylaştırıcı hem de zorlaştırıcı bir unsur olmuştur. Yüzyıllar boyunca şekillenen na‘t külliyatı, türün tematik kodları, motifleri, telmih ve iktibas unsurları, kelime kadrosu ve biçimsel özellikleri açısından belirli bir çerçeve oluşturmuş, bu çerçeve genç şairler için bir yol haritası sunmuştur. Ancak, öte yandan, bu zengin birikim, özgünlük ve yenilik arayışını zorlaştırmış, genç şairler kendilerinden önce yazılan na‘tleri aşma ve yeni bir ifade biçimi ortaya koyma baskısıyla karşı karşıya kalmıştır. Bu açıdan, edebiyat geleneği, Sezai Karakoç’un ifadesiyle, şairin mektebi olarak işlev görmüş, şairin yetkinliğini sınayan bir imtihan alanına dönüşmüştür.
Klasik Türk edebiyatında na‘tler, belirli bir tematik çerçevede şekillenmiş, Hz. Peygamber’in isim ve sıfatları, fizikî ve ahlâkî özellikleri, mucizeleri, Asr-ı Saadet’ten kesitler ve O’nun diğer peygamberlerden üstünlüğü gibi unsurlar bu türün ana yapı taşlarını oluşturmuştur. Şair, Hz. Peygamber’e duyduğu muhabbeti dile getirirken aynı zamanda ondan şefaat talebinde bulunmuş; övgü ve şefaat istemi, na‘t türünün temel dinamikleri hâline gelmiştir. Geleneksel olarak hitabî bir üsluba sahip olan bu şiirler, ferdî talepler etrafında şekillenmiştir.
XIX. yüzyılın ortalarından itibaren, Batılılaşma süreciyle birlikte, modern Türk şiiri klasik edebiyat geleneğiyle bağlarını giderek zayıflatmış, bu süreç zaman zaman inkâr ve reddediş biçiminde tezahür etmiştir. Namık Kemal, Ziya Paşa, Muallim Naci ve Recaizade Mahmud Ekrem gibi şairlerin kaleme aldığı na‘tlerde klasik şiirin izleri hâlâ görünse de, hitap biçimleri, kelime kadrosu ve motiflerde belirgin bir dönüşüm gözlemlenmiştir. Modernleşme sürecinin etkisiyle, na‘t türü zamanla klasik edebiyatın ana unsurlarından biri olmaktan çıkmış ve geleneksel şiir anlayışından uzaklaşmıştır.
